Hey! Ik ben blij dat we eindelijk een nieuwe site hebben waar we iets leuks mee kunnen en waar jullie ook wat aan hebben. Op deze pagina schrijft iedereen wat over zichzelf dus ik kan niet achterblijven…gaat ie:
Het verhaal dat ik dinand ontmoet heb in zijn strandtent is inmiddels wel bekend. Ik speelde op dat moment in een reggae band uit Rotterdam. Ik speelde toen in twee bands eigenlijk want ik speelde ook met Tony in een rockbandje dat C more heette. Maar toen ik Dinand ontmoette ben ik daar mee gestopt omdat wij wel heel erg op een lijn zaten. De eerste optredens, het platencontract, het liedjes schrijven en de eerste single die uitkwam waren allemaal super mooie momenten en er zijn vanaf dat moment bijna alleen maar mooie momenten geweest. Het mooie is dat we altijd al in bandjes gespeeld hadden en al die tijd droomden van een bandje waar je je eigen ding kan doen en dat ook nog succesvol is. Nou dat is wel gebeurd denk ik. Als ik bijvoorbeeld optreden ‘toen’ vergelijk met ‘nu’ dan is er een wereld van verschil. Toen deed ik de boekingen ( 1 a 2 keer per maand haha) en moesten we voor een optreden een busje (als ze goed betaalden) of een boedelbak huren. Dan reed ik naar het geluidsverhuurbedrijf waar ik wat speakers, kabels en microfoons ophaalde, die wel zelf in moesten laden. Dan reden naar het optreden, bouwde zelf alles op, deden een soundcheck, wachttten tot we opgingen en speelde vaak 2-2,5 uur lang. Dan afbreken, inladen, terugrijden, speakers weer uitladen, boedelbak terugbrengen, naar huis rijden en je eigen spullen thuis weer uitladen. Tja, en om nou te zeggen dat ik dat allemaal vervelend vond…nee, maar dat was wel effe doorwerken. Nu doet AT productions onze boekingen, hester verzorgt ons als tourmanager en er zijn geloof ik wel 20 man aan het werk tijdens de SGYMI tour 2001. Ik denk nog wel vaak terug aan die tijd en de band romantiek, met een clubbie op pad om de wereld te veroveren, is het mooiste wat er is…
Met tony had ik ook grootse plannen. Na heel wat demo’s opgestuurd te hebben en steeds maan weer nee te hebben gehoord, besloten we ons eigen label op te richten: Moreland records. Dat label heeft percies 1 single uitgebracht waar we er 500 van verkocht hebben en er ergens in een kelder nog 4500 liggen (het was zo lekker goedkoop per cd om er 5000 in een keer te laten maken…) Er kwam wel even wat meer bij kijken om een plaatje aan de man te krijgen, bleek toen al. Aan dat ploeteren kwam een einde met Kane. Maar eigenlijk moet ik nog twee mensen bedanken: Jeroen en ome Bert.
Ik zat met Jeroen in de klas, ik denk de tweede van de middelbare school en Jeroen was gitarist en Hendrix fan. Van hem kreeg ik een bandje met wat nummers van Jimi erop en thuis ging ik dat eens luisteren. Ik was al wel een muziekliefhebber (elke top40 uitzending met van die TDK D60 tapes alles opnemen enzo) maar Hendrix kende ik niet. Ik vond het in de eerste instantie ook helemaal nix. Maar tijdens mijn krantenwijk had ik een walkman op met die tape erin en begon ik het beter en beter te vinden. Jeroen kon ook een paar nummers spelen en ik wilde dat ook. Van me ome Bert kreeg ik een oude Peavey Classic versterker en een nep Gibson SG. Dat was wel lekker natuurlijk, behalve voor mijn ouders en eigenlijk de hele straat waar ik in woonde. Het was niet echt prettig om mij die eerste jaren te horen jengelen kan ik je zeggen. Er heeft zelfs wel eens een buurvrouw bij me in de kamer gestaan die me half huilend smeekte of ik alsjeblieft wilde ophouden of in ieder geval het raam dicht te doen Hoera! Rock and Roll!! Met Jeroen heb ik ook mijn eerste optreden gedaan op een schoolfeest. We speelde Walk this way (tenminste… Jeroen speelde voornamelijk) van Run DMC. Het moment dat ik het podium opging kwam ik er ook achter dat een gitaarband geen onnodige luxe is: tot die tijd had ik altijd zittend gespeeld. Toen maar wat ik elkaar geknutseld zodat ik toch kon staan. Ik kreeg de smaak te pakken….
De gibson werd een washburn gitaar waar ik een jaar op gespaard had en het spelen ging al ietsje beter. Na mijn middelbare school ging ik studeren en kwam in een cover bandje terecht dat Cold Sweat heette. Veel opgetreden op studentenfeesten en dat was erg cool en leerzaam.
Maar goed, zonder nu teveel verhalen uit de oude doos te halen: we hebben een nieuwe plaat gemaakt en die is inmiddels al goud en hard op weg naar platinum. 9 maanden lang hebben we daar aan gewerkt en het is in mijn ogen een juweelje geworden. Het was erg kicken om me Michel Schoots te werken. Die man heeft op z’n minst gezegd wel het een en ander meegemaakt met de Dif en de Urban Dance Squad. Die ervaring is voor ons goud waard en Michel houdt er gelukkig ook van om veel te vertellen. Ik was zelf altijd een groot fan van de Squad en heb hem veel zien spelen. Ik vond het een eer om met hem te werken en werken kan ie! Echt dagen achtereen… en eigelnlijk iedereen die aan de plaat heeft gewerkt heeft dagen en nachten doorgewerkt. Samen met Pauljan die er in de pre productie bijkwam heb ik ook veel tijd aan de gitaren besteed. Paul heeft een gitaarwinkel in Den Haag, de Guitarman, en via die winkel hebben we veel goede (vaak oude) gitaren kunnen regelen. Die hoor je ook terug op de plaat. Op dit moment speel ik met de volgende spullen: twee Mesa Boogie rectifiers over een mesa 4 x 12′cabinet
Vox AC30 met 2x 12′jensen speakers dunlop hendrix wha/ ibanez tubescreamer/ z vex hard on/ dunlop fuzz face/ roger mayer octavia/ line 6 delay modeller/ roland midi switch/ 19′ tc eletronic G force/ 19′ SansAmp/ AKG zender systeem.
De gitaren voor de tour zijn een gibson les paul jimi page custom/ een gibson les paul ? goldtop/ een fender vintage ? reissue stratocater, en een fender strat roadstar.
Als ons gevraagd wordt wie of wat onze muzikale helden zijn wordt er steevast gezegd: elvis, hendrix en u2. Als je in mijn platen collectie kijk zijn die drie ook rijk vertegenwoordigd. Van BMG kregen we laatst de hele Elvis Collectie (50 cd’s!!) en U2 heb ik compleet. Van Hendrix heb ik denk ik zo’n 15 cd’s en 10 vinyl platen en een batterij aan tapes. Maar mijn hele platen collectie, daar is eigenlijk geen touw aan vast te knopen. Van Miles Davis tot Deftones, van Al Green tot Verdi en van Tupac tot Living Color, ik ben een muziekliefhebber en als het goed is is het goed en moet je die cd hebben. Je muziekverzameling is ook nooit af. Als ik een cd winkel inloop zie ik zoveel nieuwe dingen (depeche mode!!!) die ik wil hebben en veel ouwe dingen (de la soul three feet high and rising!!) die ik MOET kopen. Ik kom er dan ook bewust niet al te vaak.
Zo, krijg nu lamme vingers, dus ik ga er een eind aan brijen…We zitten nu midden in de tour en there ain’t nothing but the real thing baby! Live spelen is te gek en de zalen zitten bomvol met echt enthousiaste mensen en een band die echt wil. Wat mij betreft duurt die tour tot eind 2002 maar het zal effe anders gaan. Ik hoop dat de kane fans zo cool en enthousiast blijven als ze nu zijn en dat wij ons hoofd cool en enthousiast houden met alles wat we gaan doen, whatever that may be!
Bron: Kane.nl