Kane is tot nu de band van het grote gebaar. Expressieve rock in de stijl van Pearl Jam, beetje U2, spatje Springsteen en hier en daar wat Coldplay. Kane staat aan de vooravond vaneen theatertoer. De aftrap wordt vanavond gegeven in de Stadsschouwburg Middelburg.
De band vergaarde sinds het begin in 1999 vijf bekroonde albums, twee handenvol hits en een indrukwekkende lijst van podium- en festivaloptredens. Al direct na een eerste single Where Do I Go Now ging het van groot via groter naar grootst. In Nederland staat Kane al tien jaar aan de top. Met het eind vorig jaar verschenen vijfde studioalbum No Surrender waren er dit jaar opnieuw de 3fm awards voor beste single en beste album. Tijd nu dus voor een kunstje dat Kane nog niet eerder heeft vertoond: een theatertoer. De komende maand gaat de band langs een kleine twintig zalen richting Carré op 31 oktober. Op enkele kaarten na is de toer uitverkocht. Succes kleeft blijkbaar aan Kane.
,,Toch is het weer spannend”, vertelt Kane gitarist Dennis van Leeuwen. De hele band zat dan al enkele dagen in Middelburg om de theatershow en alles daaromheen in een soort ‘extended soundcheck’ vakkundig in elkaar te steken. Dennis vormt samen met zanger Dinand Woesthoff de oprichter en harde kern van Kane. ,,We hebben veel wisselingen gekend en ook gastmuzikanten erbij gehaald. Sinds drie jaar werken we met een vaste groep muzikanten en dat klikt geweldig. De opnamesessies van No Surrender gingen daardoor op een heel natuurlijke manier. De titelsong is ook nog eens een heel akoestisch liedje. In de radioshow van Giel Beelen deden we steeds meer nummers in die uitgeklede versies. Dat alles samen geeft wel extra zelfvertrouwen om zo’n toer te ondernemen. Eén keer eerder, in 2003, deed Kane twee semi-akoestische concerten in de Amsterdamse Pepsi Stage. Het resultaat verscheen op de dvd Februari. ,,Het was echter nog groot in vergelijking met de zalen die we nu aan doen. We houden het nu bewust kleiner met een intiemere sfeer. Voor de setlist grijpen we terug op het hele Kane repertoire. Theoretisch zijn alle nummers akoestisch te spelen. Maar het is wel even wat anders dan een rockconcert voor een massa, of zoals drie shows die we in 2009 deden in Paradiso, toen we alle 21 singles speelden en die iedereen dan meezingt.”
Met vooral de opnamen van No Surrender en de magie die we samen op het podium beleefden, vonden we iets terug dat eigenlijk essentieel is voor het musiceren; gewoon de lol van het samen muziek maken. Natuurlijk is een grenzeloze ambitie belangrijk om ergens te komen en door te gaan, maar uiteindelijk vormt de muziek de echte drive. Het lijkt wel of we ons daar nu bewuster van kunnen zijn dan kort na het begin. Alles is dan hectisch en het lijkt of dat het genieten van waar je mee bezig bent soms in de weg staat.”
Kane heeft een grote schare fans in en buiten Nederland. Toch is het buitenland een ander verhaal. Kane was in de VS, vooral ook voor opnamen van het vierde album Everything You Want, scoorde een bescheiden hit met Rain Down On Me in Engeland en brak na een Tiësto remix van dat nummer in België door. Dennis: ,,Er is veel tijd en energie besteed om buiten Nederland naam te maken. En waarom ook niet? Maar het moet dan wel op onze weg komen. We hebben nu zoiets van ‘we zien wel wat er gebeurt’.”
Kane roept in ieder geval altijd wel reacties op. Zwart-wit vaak, je bent voor of tegen en op fansites, bij youtube fimpjes of concertverslagen vechten die twee kampen hun strijd. Aan de ene kant de groep die de muziek niet vernieuwend vindt, te commercieel en met name zanger Dinand arrogantie verwijt. Aan de andere kant de fans die vallen voor het hechte bandgeluid, pakkende arrangementen en meegaan in de teksten en zich herkennen in de persoonlijke verhalen en melancholie die daarachter verscholen liggen. ,,Muziek verandert je leven. Inspiratie haal ik voor een deel uit de muziek waar ik ook zelf naar luister. Daar ben je bij het schrijven van een nummer niet echt bewust mee bezig, maar achteraf hoor je dat terug. Schrijven heeft ook met gevoelens te maken die je op de één of andere manier interpreteert. Pas later besef je dat pas echt en krijgt een nummer een plek in je leven.” ,,Met Robin Berlijn (gitaar), Nico Brandsen (toetsen), Ivo Severijns (bas) en Joost Kroon (drums) hebben we een groep mensen bij elkaar die ook in dat opzicht allemaal iets meebrengen. Het zijn net als Dinand en ik gevoelsmensen. Zo zaten we een tijdje geleden in het tuinhuisje van Dinand wat te spelen en dan voel je weer die klik en valt alles samen dat mooi is aan het samen muziek maken. Nou ja, die sfeer, dat gevoel … daar gaan we het theater mee in.”
Donderdag 30 sept, Stadsschouwburg, Middelburg, 20.00 uur.
Bron: http://www.pzc.nl